Een van onze cliënten schrijft hieronder over haar ervaring met Brain State Conditioning.
In 1983 kreeg ik torticollis spasmodica. Een buitengewoon vervelende aandoening aan de nek die maakt dat het hoofd in een dwangstand wordt gepositioneerd. Het is een neurologische aandoening die in principe niet te genezen is. Zelf heb ik altijd het beeld gehad dat deze aandoening bij mij door stress is ontstaan. Ik was op dat moment in ieder geval op zijn minst overspannen. Ik ging structureel over mijn grenzen om te voldoen aan de eisen die ik mijzelf oplegde. Ik leerde leven met mijn torticollis, maar fijn was het niet.
Begin 2003 kreeg ik rugklachten. Ik had vrijwel alle klachten die bij een hernia hoorde. Ik had echter geen hernia. Nadat ik een aantal maanden ziek thuis had gezeten herstelde ik van mijn rugklachten, in die zin dat ik weer kon functioneren, maar écht weg waren de klachten niet. Het was opvallend dat ik goed kon lopen, behalve in de weekenden. De spieren in mijn onderrug verkrampten zodra ik ging lopen. Mijn rug werd, tegen mijn wil in, als het ware hol getrokken. Het leek een beetje op mijn torticollisklachten, maar dan op een andere plaats in mijn lichaam.
Vanaf het moment dat ik in augustus 2003 ging re-integreren raakte ik van de ene in de andere stressvolle situatie verzeild. Het hield niet op. Geleidelijk aan ging ik steeds slechter lopen en ik raakte steeds meer vermoeid, nerveus en gespannen.
In juli 2006 kon ik van de één op andere dag helemaal niet meer lopen. Alleen nog op handen en voeten. Na een paar weken liep ik wel weer rechtop, maar het lopen was bijzonder lastig en pijnlijk. Daarnaast voelde ik me structureel moe, was gespannen, nerveus en had nagenoeg nergens zin in. Diagnose: uitputting en chronische stress.De torticollis die ik in 1983 had gekregen speelde onder invloed van vermoeidheid en stress wat meer op. Mijn hoofd trilde en vaak deden mijn handen mee alsof ze een ‘verbondje’ hadden gesloten met mijn nek.
Eind 2007 was er feitelijk nog niet veel veranderd. Ik had goede en minder goede dagen, maar het lopen bleef een drama, mijn hoofd trilde onverminderd door en ik was nerveus en gespannen. Ik was verre van vrolijk en zag er vaak tegenop om vrienden te ontmoeten. Contact met ‘vreemden’ riep buitenproportioneel veel spanning bij me op.
Ik heb in de loop der jaren een groot aantal hupverleners gehad. Ze hadden met elkaar gemeen dat ze bijzonder vriendelijk waren, mij leerden hoe ik moest denken en vertelden wat allemaal goed voor me zou zijn om mijn klachten te laten verdwijnen.
Mijn klachten verdwenen niet en ik werd er ook niet minder nerveus en gespannen door.Bij toeval hoorde ik van Alpha Up. Ik klampte me vast aan deze strohalm. Na de eerste sessie schoot het opnieuw in mijn rug. Dat is toevallig, dacht ik nog. Inmiddels weet ik dat bij Alpha Up niets toevallig is. Na 2 sessies was ik te moe om te eten. Vervolgens namen de torticollisklachten ernstig toe, evenals mijn nervositeit en spanning. Daarna verhevigde zich de rugklachten tot ongekende hoogte. Ik kon nauwelijks nog kon lopen en had ontzettend veel pijn.
Vreemd genoeg is het niet in me opgekomen om de behandeling te stoppen. Er gebeurde duidelijk iets. Kennelijk was het nodig dat mijn klachten verergerden voordat er verbetering kon optreden. Bij Alpha Up gaf men aan dat het ‘losweken’ van de evenwicht in mijn ‘systeem’, het evenwicht waarmee mijn klachten gepaard gingen, soms tot een tijdelijke toename van de klachten leidt. Daarna kan het systeem dan zelf op zoek gaan naar een gezonder evenwicht. En aldus lijkt geschied…Ik ben nu 3 maanden verder en ongeveer 1 à 2 maanden stabiel. Mijn torticollisklachten zijn aanmerkelijk verminderd. De klachten zijn niet helemaal weg, maar mijn hoofd trilt niet meer en ik heb nauwelijks nog pijn in mijn schouders. Het belemmert me in ieder geval niet meer in mijn functioneren. Ik voel mij niet meer nerveus en gespannen. Ik heb weer zin en energie om activiteiten te ondernemen en begin mijn oude zelf weer te herkennen: vrolijk, met een gezonde dosis humor.
Ik heb weer zin om af te spreken met mijn vrienden en vriendinnen. Ik kan weer ‘gezellige’ gesprekken voeren en maak weer makkelijk contact met, ook wildvreemde, mensen.
En lopen ….. ? Daar zit nog steeds progressie in. Ik heb deze week genoten van een wandeling van 1½ uur zonder noemenswaardige klachten.
Geschreven door: E.R., 51 jaar, management-assistent