Een van onze cliënten schrijft hieronder over haar ervaring met Brain State Conditioning.
Mijn doelstelling was in de eerste plaats om van mijn slaapklachten af te komen. Ik ben al zo’n 30 jaar erg neurotisch wat slapen betreft en op een nacht slecht geslapen volgde automatisch een verloren dag. De laatste maanden noemde ik het in plaats van slapeloosheid ‘mijn slaapneurose’. Ik werd te vroeg wakker en omdat ik me daar zorgen over maakte sliep ik ook heel slecht in. Ik had stressaanvallen als ik niet binnen vijf minuten in slaap viel met als gevolg dat de adrenaline door mijn lichaam gierde met alle gevolgen van dien. Ik sleepte me door de dagen en ’s avonds zag ik enorm tegen naar bed gaan op.
De eerste dagen na de behandeling voelde ik me fantastisch en innerlijk sterk. Ik heb een keer zeven uur geslapen en daarna ging het naar gemiddeld 5:30 uur waarbij ik me niet uitgeslapen voelde maar ook niet uitgeteld. Ik maakte mij er simpelweg minder zorgen over maar dacht er wel veel over na. De avond voordat ik voor het eerst weer ging werken voelde ik me rustig maar zodra ik mij ogen sloot voelde ik de vertrouwde onrust weer opkomen. Tot mijn verbazing kon ik toen wel opeens een knop omzetten waardoor ik kon relativeren en toch in slaap viel.
De volgende dagen ging het inslapen makkelijker maar het bleef een item. Ik dacht toch nog te veel na over het slaaptekort (ik bleef vroeg wakker worden). Ik las een stuk van Ivan Wolffers met aandacht. Hij is een groot tegenstander van kalmeringspillen en slaapmiddelen en hij stelt dat artsen belachelijk gemakkelijk voorschrijven en dat er van sec slaaptekort nog nooit iemand ik doodgegaan. Toen besefte ik me opeens wat ik ergens altijd wel heb geweten maar nooit heb durven accepteren: de angst is groter dan de kwaal. Sindsdien ben ik meer gaan begrijpen over het fenomeen slapen en hoe het precies werkt. Ik zie in dat ik het belangrijkste deel van de slaap wel degelijk krijg en mijn hart gaat uit naar de dame die ik bij jullie heb ontmoet en die zonder medicijnen helemaal niet sliep. Ik hoop dat ze heeft geprofiteerd van de cessies.
Sindsdien probeer ik eigenlijk te accepteren dat het niet anders is. Dat als ik me er zorgen over ga maken en al opsta met de gedachte dat ik de komende dag met moeite ga doorkomen, de wens de vader van de gedachte is. Het gaat nu echt een stuk beter. Ik ben bezig mezelf af te leren om problemen te creëren. Het afleren van de slaapneurose lukt geloof ik langzaam en ik wil bereiken dat ik er niet meer automatisch aan denk als ik naar bed ga. Het is wel een langdurig proces maar dat snap ik heel goed aangezien mijn gebrek aan slaap al zo’n dertig jaar door mij is plat geknuffeld. Als ik mijn hoofd koel weet te houden, komt dat allemaal wel goed. Wat ik nu in handen heb is een doorbraak, een kentering, dat voel ik.
Verder merk ik belangrijke bijeffecten. Ik ben zelfverzekerder en opener dan voorheen. Dat is iets waar ik sinds november vorig jaar aan werk met mijn psychologe en er zat al vooruitgang in maar het lijkt wel alsof het opeens in sneltreinvaart tot me komt. Als ik met iemand zit te praten en iets niet snap en vraag ‘wat betekent dat?’ Dan besef ik me minuten later opeens dat die vraag automatisch tot me is gekomen. En dan ben ik verbaasd want voorheen was dat een proces van wikken en wegen want ben ik niet enorm dom als ik dat vraag?
Ik ben onbezorgder en rustiger. Ik pieker nog steeds maar elke (negatieve) gedachte staat op zichzelf en trekt niet een vloed van andere negatieve gedachten aan. Ik heb gewoon meer grip op wat er in mijn hoofd gebeurt.
Je ziet het Paulo, ik ben erg positief over waar jullie mee bezig zijn. Ik wil me graag opgeven voor een vervolgkuur. Ik weet niet of het echt noodzaak is maar het voelt gewoon dom om het niet te doen. Daarbij vond ik het heel prettig om het te ondergaan. Het is niet bepaald een straf.
Geschreven door: J.H., 45 jaar